Donkerachtig

De zon is allang verdwenen

De maan straalt in de lucht

De nacht is vergevorderd

Maar donker is het niet

De stilte heerst

De stad niet hoorbaar

Maar zijn licht is wat ik zie

Naar bed is wat ik zou moeten

Maar de slaap wil niet komen

Want donker is het niet

Hier

Ik weet niet waar ik naartoe loop

Ik weet waar ik loop

Dat is hier

En hier wil ik zijn

Patronen

Ik ben terug, de zeven weken zijn voorbij. Het waren 7 snelle langzame weken. Het is makkelijk om weer terug te komen in mijn leventje hier. M’n zus is dikker geworden, maar de baby is er nog steeds niet en de schimmel staat op de plafonds van mijn ouders door een gesprongen leiding, maar voor de rest is er weinig veranderd, afgezien van de wildernis achter het huis die mijn kruidentuin zou moeten heten, een klein stukje Nyungwe in Nederland.

Het is raar, na bijna twee maanden weg geweest te zijn in een omgeving zo verschrikkelijk verschillend verwacht je vervreemd te zijn van de wereld hier.  Maar thuis gekomen val ik zo in mijn oude patronen. Vroeg ik me in Rwanda af wat ik in Nederland al die tijd op internet deed, na een blog en wat mailtjes geschreven te hebben leek er niets meer te beleven, zit ik de eerste avond thuis achter de pc merk ik dat het opeens twee uur is en nog steeds vraag ik me af wat ik al die tijd op internet deed.

In Rwanda geen uitzondering om om 6 uur op te staan, kruip ik hier met de grootste moeite om 10 uur uit mijn bed. Wat doet dit land met mij? Is het het Nederlands? De lucht, zonder stof of de regen? Of een gebrek aan doelen voor de dag.

Misschien eens goed mijn levensstijl van daar met hier vergelijken om te zien, wat wil ik houden en wat wil ik kwijt?

Voor degenen die zich zorgen maakten over de rest van het reis verhaal, dat zal hier met terugwerkende kracht alsnog verschijnen.

De een-na-laatste week

Even een snelle post zonder foto’s, die voeg ik later nog wel toe. Ik niet zo heel veel tijd want ik ga zo op weg naar Nyungwe, een eeuwenoud regenwoud en het grootste bergwoud van Afrika.

Zondagavond kwamen we weer in Kigali om de auto terug te brengen. Hierna zouden we, zoals gewoonlijk, een bus naar Gitarama nemen. De verkiezingen echter, die de dag erna plaats zouden vinden gooiden roet in het eten. Er waren geen bussen om ons naar huis te brengen, die zouden maandag in de middag pas weer rijden. Hotels echter waren ook geen optie, alles zat vol met journalisten om over de verkiezingen te schrijven. We vroegen onze chauffeur ons naar Gitarama te brengen, deze weigerde echter, omdat dat niet afgesproken was. Wij dachten echter dat we de auto voor 3 dagen incl brandstof hadden, maar er bleken wat onduidelijkheden in de afspraken te zijn, na veel commotie en boze telefoontjes hebben we uiteindelijk maar een taxi moeten nemen, een dure grap.

De dag van de verkiezingen verliep soepel. De universiteit was gesloten, dus er was geen werk. We hebben voornamelijk in ons huisje gechilld, was ook wel eens lekker, we hebben zo’n mooi huisje. David was ‘s ochtends nog gaan kijken bij stemmen en had wat foto’s gemaakt, en hopend hier nog een slagje uit te slaan de ZDF gecontacteerd om zijn foto’s en verhaal te verkopen. Dit leverde hem € 150 op en een interview. Via skype had hij een connectie en zonder dat het hem werd aangekondigd bleek hij opeens live in het nieuws te zijn. Deze verassing tezamen met het feit dat hij voor een jaar nauwelijks meer Duits had gesproken resulteerde in een van de slechtste interviews die de Duitse tv ooit gekend heeft, tenminste, daar leek het op door de pessimistische manier waarop hij erover sprak.

De dag erna was weer een vrije dag, weer geen werk te verrichten, weinig boeiends gedaan alleen aan het eind van de middag weer hardgelopen, dat ging alweer een stuk beter dan de week ervoor.

Woensdag gingen Kelvin en David naar Kigali om dan eindelijk de laatste documenten in te leveren voor onze studenten visa, die we eigenlijk 3 weken geleden al hadden moeten krijgen. Ik en Hugo gingen op bezoek bij een Health Centre van een vriend van een van de leraren die we les geven. Was wel interessant om te zien, de middelen waren erg beperkt en best een beetje rommelig, niet een plek waar ik graag zou liggen. Maar we hebben wat gepraat over wat ze daar nodig hebben, wat voornamelijk bijscholing is, zodat we in Nederland misschien iemand kunnen vinden die daar zou willen vrijwilligen.

Terwijl Hugo en ik thuis aan het wachten waren op Kelvin en David kregen we van Daphy, onze kok/heldin, te horen dat er een granaataanslag was in Kigali. Mijn hart begon onmiddelijk sneller te kloppen. Toen ik Kelvin belde bleken ze gelukkig veilig in de bus terug te zitten. Toch even spannend.

Donderdagochtend was het weer tijd voor Byimana, onze laatste les voor de leraren daar.  Ik heb veel plezier gehad met het lesgeven daar en hoop dan ook dat ik aankomend jaar op een middelbare school les kan geven. In de middag kwamen weer de 40 kinderen van de basis- en middelbare scholen naar de universiteit. De coördinator was ziek, dus we moesten wat improviseren, maar hopelijk hebben de kinderen weer wat geleerd.

Aangezien het een van de laatste dagen was besloten we die avond een klein feestje te geven voor wat goede vrienden hier. Een paar flessen Waragi (soort gin) en Mbanza (bananenlikeur) moesten de sfeer er wel in krijgen. Een mooie avond gehad met wat dronken Afrikanen. Het is leuk om wat mensen uit te nodigen hier, de helft van de tijd hebben we ook wel een of twee vrienden die meëeten. Een pak kaarten en de Afrikaanse trommels die Hugo hier heeft gekocht heeft hebben onze avond gevuld.

Gelukkig hadden we de dag erna weinig te doen en hebben we heel de ochtend heerlijk een beetje kunnen uibrakken.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.